അഹങ്കാരം

സമയം വല്ലാതെ വൈകിയല്ലോ.. അയാള്‍ മുന്നിലുള്ള ആളുകളുടെ എണ്ണമെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇനിയും പത്തുപേരുണ്ട്. അസ്ര്‍ നമസ്കാരത്തിനു് മുമ്പ് കിട്ടുമായിരിക്കും.
തീരാതിരുന്നാല്‍ മതി.
അല്ലെങ്കിലും അവളുടെ ഓരോ നിര്‍ബന്ധങ്ങള്‍ ! വേറെയെവിടെയും ഭക്ഷണം കിട്ടാനില്ലാത്തതു് പോലെ !
എങ്കിലും ഭക്ഷണത്തിനു് ഗുണമോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനും വയ്യ. അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്ര തിരക്കു് ഇവിടെ കാണുമോ ? സ്വദേശികള്‍ എവിടെയെങ്കിലും ക്യൂ നില്ക്കുന്നതു് ഒരപൂര്‍വ്വകാഴ്ചയാണീ നാട്ടില്‍ !
തന്റെ ഊഴമായപ്പോള്‍ അയാള്‍ ആശ്വസിച്ചു. പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര വൈകിയില്ല. തനിക്കും ശ്രീമതിക്കും കുട്ടികള്‍ക്കുമുള്ള പൊതികളുമായി അയാള്‍ നിരത്തിലേക്കിറങ്ങി.
കാര്‍ പാര്‍ക്കു് ചെയ്തിരുന്നതു് ഒരു വേസ്റ്റ്ബിനിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു. അവിടേക്കണ്ട കാഴ്ച അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. ഒരു സ്ത്രീയും രണ്ടു് കുട്ടികളും ആ വേസ്റ്റ് ബിന്നില്‍ നിന്നും ആരോ ഉപേക്ഷിച്ച ഭക്ഷണത്തിനു് വേണ്ടി തിരയുന്നു. ഈ നാട്ടിലും ഇങ്ങനെയും ആളുകളോ എന്നു് ആത്മഗതവുമായി അയാള്‍ വണ്ടിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പറ്റുന്നില്ല. ആ കാഴ്ച അയാള്‍ക്കു് മറക്കാന്‍ പറ്റുന്നതായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണപ്പൊതികളുമായി ഇറങ്ങി . അവര്‍ക്കതു് നല്കി. അവരുടെ പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കു് കാത്തുനില്ക്കാതെ വീണ്ടും ഭക്ഷണശാലയിലേക്കു് നടക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അഹങ്കരിച്ചു . ഞാനില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ !